Spurning: Hvernig hætti ég barn frá að spila með einkalífi sínu?
Fjölskylda umönnunaraðila barnsins hefur beðið um hvernig á að takast á við aðstæður ungs stráks í ákæra hennar sem líkar við að klæða sig og leika sér með einkum sínum. Hún segir að Tottenham sé algerlega ókunnugt um að aðgerðin gæti verið óviðeigandi og hylur þegar þörf er á að klæða sig aftur og taka þátt í annarri starfsemi. Hún spyr: "Hvernig er hægt að halda" einkaleik "?
Svar: Flestir börnin á ákveðnu stigi þróunar uppgötva typpið eða leggönguna, annars nefnt "einstaklinga". Þó að sjálfsuppgötvun einkaaðila er mjög náttúrulegt stig og hægt er að jafna sig við að spila með fingrum og tær, þá er hegðunin enn ekki skilin þegar hún er í barnagæslu. Það getur skapað vandræðaleg augnablik fyrir umönnunaraðila barns, foreldris eða jafnvel annarra barna. Sérfræðingar frá barninu gæta þess að jafnvægi sé á milli saklausrar sjálfs uppgötvunar og aðgerða sem valda óþægindum fyrir alla. Að spila með eða skoða einkaaðila er eitthvað sem vissulega ætti að vera hugfallað á lágmarksnýtum hátt án þess að fara í dóma eða gera barn að finna að slík aðgerð er slæm eða rangt. Foreldrar geta metið hvaða siðferðilegu / foreldra umræðu við aðgerðina; Barnaverndaraðilar stöðva einfaldlega hegðunina vegna þess að það er ekki viðeigandi í kringum aðra. A reyndur-og-sannur tilmæli er að tilgreina greinilega reglur um nauðsynlegan kjól og síðan endurleiða ALLIR hegðun sem felur í sér að farga fötum, þar á meðal sokkum og skóm þegar það er ekki leyfilegt.
Að sjálfsögðu ætti foreldra að koma í skefjum þannig að samstarf foreldra og foreldra geti unnið til að stöðva hegðunina. (Næstum vissulega, án tillits til sjónarhorna foreldra um forvitinn leikkonur, munu þeir ekki vilja að barnið sinni slíka starfsemi í opinberu umhverfi.)
Að auki má nota sömu nálgun þegar börnin snerta aðra óviðeigandi, og það þarf ekki að vera eitthvað af kynferðislegum eða einka hlutum sem snerta.
Krakkar geta slegið bakhlið annars staðar eða kíktu þá undir handleggjum eða jafnvel innri læri miðað við það sem einhver hefur gert við þá. Á meðan aðgerðin kann að vera saklaus, er lykilreglan að muna að ef það gæti gert einhver óþægilegt þá er það ekki viðeigandi í hvaða samhengi það kann að hafa verið ætlað.
Með sama hætti eru umræður um viðeigandi og óviðeigandi snerta eða útlit einnig að verða samtal við börn á ungaldastigi, þó að tala ætti að vera miðuð við aldur og þroska barna. Krakkarnir þurfa að vita væntingar um hvað er viðunandi hegðun og persónuverndarkröfur (þar með talið að snerta, horfa á, taka myndir, osfrv.) Sjálfir. Mælt er með því að umönnunaraðilar tilkynna foreldrum fyrirfram fyrir fyrirhuguðu samtali við börnin í umboði þeirra um þetta efni og hvetja foreldra til að hafa fleiri samræður við börnin sín utan barnaverndar stillingar. Foreldrar geta mjög vel haft spurningar um það sem fjallað er um og hvernig málefni má kynna og vissulega eiga rétt á að biðja um að barnið sé ekki tekið þátt í samtalinu.